Ինչո՞ւ է դա վտանգավոր:
Դուք բաց եք թողել հիվանդության զարգացման սկզբնական փուլը: Այժմ բուժումը դարձել է ավելի բարդ, ավելի թանկ և պակաս արդյունավետ: Այդուհանդերձ, այն հնարավոր է: Եթե չսկսեք բուժումը հենց հիմա, հետագայում ստիպված եք լինելու պայքարել անդամահատման (ամպուտացիայի) մակարդակի նվազեցման համար, օրինակ՝ անդամահատել մատի ֆալանգը՝ ամբողջական մատի փոխարեն:
Կարևոր առանձնահատկություն.
զարկերակն արդեն այնքան ուժեղ է նեղացած, որ սկսվել է հյուսվածքների համակարգային քայքայում: Այն հաստատ ինքնուրույն չի անցնի՝ առանց արտաքին միջամտության: Անհրաժեշտ է վերականգնել արյան մատակարարումը՝ օգտագործելով ժամանակակից վիրաբուժության հնարավորությունները: Բարեբախտաբար, վերջին 10 տարիների ընթացքում իրավիճակը լուրջ բարելավվել է, և մի շարք դեպքերում կարելի է խուսափել բաց վիրահատություններից:
Բաց վիրահատությունների այլընտրանքը
Գոյություն ունեն էնդովասկուլյար (ներանոթային) վիրահատություններ, երբ հայտնաբերելով զարկերակի ախտահարված հատվածը՝ անոթի մեջ ներս են մղում բալոն, որն ընդլայնվելով մեծացնում է լուսանցքի չափը, որից հետո բալոնը հեռացնում են: Նաև, որոշ դեպքերում նպատակահարմար է զարկերակի մեջ թողնել հատուկ ստենտ՝ գլան, որը թույլ չի տա զարկերակին նեղանալ այդ հատվածում: Որպեսզի էնդովասկուլյար միջամտության արդյունքը երկար պահպանվի, նպատակահարմար է օգտագործել թերապևտիկ անգիոգենեզ,
որը կստեղծի լրացուցիչ մազանոթային ցանց ախտահարված գոտում. սա ավելացնում է արյան արտահոսքի ուղիները՝ նվազեցնելով արյան լճացումը: Համակցված բուժումը վիճակագրորեն ավելի արդյունավետ է:
Ինչո՞ւ են զարկերակները սկսում նեղանալ:Հիմնական պատճառները.
·         Տարիք — ժամանակի ընթացքում բոլոր օրգանները մաշվում են, ներառյալ անոթները:
·         Ծխելը — գլխավոր պատճառներից մեկը: Ծխախոտի ծուխը վնասում է զարկերակների պատերը և արագացնում ճարպային կուտակումները:
·         Դիաբետ — արյան մեջ շաքարի բարձր մակարդակը վնասում է անոթները:
·         Բարձր զարկերակային ճնշում — արյան չափից ավելի ճնշումը զարկերակների պատերին հանգեցնում է դրանց վնասմանը:
·         Բարձր խոլեստերին — արյան մեջ եղած ճարպային նյութերը նստում են զարկերակների պատերին:
·         Ավելորդ քաշ — մեծացնում է սիրտ-անոթային համակարգի ծանրաբեռնվածությունը:
·         Քիչ շարժուն ապրելակերպ — անգործությունը սրում է բոլոր մյուս ռիսկի գործոնները:
Առանց բուժման այս փուլում հիվանդությունը կհանգեցնի լուրջ բարդությունների՝ վերքերի լավացման խնդիրներ, ինֆեկցիաներ, իսկ ամենածանր դեպքերում՝ անդամահատում: Նաև նման հիվանդություն ունեցող մարդիկ ունեն ինսուլտի և ինֆարկտի բարձր ռիսկ:
Սակայն բուժման դեպքում պացիենտների մեծ մասը վերադառնում է բնականոն կյանքի, վերականգնում է քայլելու և սովորական գործերով զբաղվելու ունակությունը:
Ինչի՞ մասին հաճախ չեն մտածում հիվանդների հարազատները: Նրանց թվում է, թե կարելի է մի փոքր սպասել, և հիվանդը կսովորի իր ցավին: Հիվանդության այս փուլում դա այդպես չէ: Հիվանդությունը հաստատ առաջընթաց է ապրելու և ավարտվելու է անդամահատմամբ: Ըստ վիճակագրության՝ մարդկանց մեծ մասը, ովքեր զրկված են ոտքերից մեկի հենաշարժական ֆունկցիայից, սկսում են քիչ շարժվել, ինչը մեծացնում է արյան լճացումը, գիրությունը, նվազեցնում հոդերի շարժունակությունը և հրահրում այլ հիվանդություններ: Եթե նույնիսկ դրանից հետո ամեն ինչ թողնվի բախտի քմահաճույքին, ստիպված եք լինելու խնամել անկողնային հիվանդի: